Mijn favoriete film is: the Fault in our stars
De Regisseur van de film is: Josh Boone
De hoofdrolspelers zijn: Shailene Woodley en Ansel Elgort

The fault in our stars is mijn favoriete film omdat het echt alles in een is het is een tranentrekker het is humoristisch, spannend, romantisch en ga zo maar door.
Het onderwerp van de film is kanker dit onderwerp staat niet heel ver van mij af omdat het in mijn familie voor komt. Maar erg herkenbaar is dit verhaal ook niet echt omdat dit verhaal zo een romantische wending heeft. Maar de film lijkt toch erg op werkelijkheid omdat kanker iets is wat erg veel voorkomt in het leven en het je ook echt kan overkomen.

Korte samenvatting:

Volgens de zestienjarige Hazel zijn er twee manieren waarop een verdrietig verhaal verteld kan worden. De eerste mogelijkheid is de makkelijke, van een flinke suikerlaag voorziene versie waarin alles goed kan komen met een romantisch nummer van Peter Gabriel. Hoewel het een mooie versie is, ligt de waarheid vaak net iets anders. Als longkankerpatiënt bestaat haar leven vooral uit doktersbezoeken en op de bank hangen met reality-tv-series. Erger nog zijn de kleffe supportgroepen die ze van haar ouders moet bezoeken. Totdat Hazel de iets oudere en zelfverzekerde Gus leert kennen. De operatie die hem zijn kanker heeft doen overleven kostte hem een been, maar desondanks is Gus van plan om het maximale uit zijn leven te halen.

Bron: filmtotaal.nl

Recensies:

Volgens NRC recensent coen van zwol is het mooie aan de film dat hij vasthoudt aan het originele boek. Puntje van kritiek volgens Van Zwol: de tijd in Amsterdam, die wellicht wat te zwaar is aangezet.

“TFIOS blijft de voortreffelijke roman van John Green trouw, en dat is meestal een zegen. Hazels vertelstem treft een tienerziel in al zijn heftigheid, twijfel en melancholie, spreekt fraaie zinnen uit als ‘I fell in love the way you fall asleep: first slowly, than all at once.’ Iets minder minder sterk is het kantelpunt van de film: het bezoek aan Amsterdam. Maar elk bezwaar smelt weer weg in Indianapolis, waar de liefde verwelkt zonder dat het sterven zoetelijk, sereen of al te sentimenteel wordt. Wat een prachtige chemie hebben Shailene Woodley en Ansel Elgort.”

De Telegraaf - drie en een halve ster.

Ook hier wordt als punt van kritiek het feit genoemd dat de verfilming soms ietwat overdreven is. Maar dat maken de hoofdrolspelers meer dan goed, aldus recensent Marco Weijers.

“Regisseur Josh Boone zet het drama soms net iets te veel aan in deze boekverfilming, maar wordt gered door het ontwapenende spel van zijn twee hoofdrolspelers. Zij maken hun personages kwetsbaar en sterk tegelijk in dit ontroerende, grappige, maar soms ook hartverscheurende verhaal over het plukken van getelde dagen. Zakdoeken mee.”

 Ik ben het zeker eens met de recensenten dat dit echt een hardverscheurend verhaal is die iedereen gezien moet hebben. Waar ik het niet mee eens ben is dat de verfilming iets te overdreven is want dat vind ik juist niet. Ze hebben het verhaal zo goed tot leven laten brengen dat iedereen meeleeft met je personages en je bijna voelt wat hun ook voelen.